When will it be enough?

enough

We grow up in this society where we learn to strive for the best in ourselves. We go to school, try to get the highest degree we’re able to achieve and then start looking for a job. With some luck, we’ll find one and receive an income, yet we soon discover that there’s more to accomplish in our working life. So we follow courses and workshops, step up the career ladder, start earning more, buy more beautiful stuff, go on expensive holidays. It’s a good feeling that we can build a proper life for ourselves. All around us, in the media and among our friends, we get a glimpse of what we can further achieve.
When everyone around you strives for more prosperity, you have to be a strong person to not do the same. New gadgets are on offer continually that promise us an even more enjoyable life. This results in a gnawing restlessness in the back of our minds: “Maybe this is also something for me? Should I buy this?”
Where is the limit when it comes to material possessions? When do we decide what we have achieved is good enough for us?
It’s a very subjective emotion, this feeling of “good enough”. For some it’s a small house with a garden in a nice street, for others it’s a villa with a sports car in front. Everyone must, of course, decide for themselves what they want to achieve during their existence, at any level. As long as people see opportunities to get ahead in life, they will most likely use them. There’s nothing wrong with striving for a higher standard of living, but how do we eventually learn to be satisfied with what we have? And when will that moment actually arrive?
It might be wise to alternate periods of material growth with periods of rest and/or contemplation. The words “striving for” seem linked to a future-oriented look; if we stand still from time to time, we’re able to return to the here and now and start enjoying what has been achieved. This way, we can look back from a new plateau and see what we think of our current status. And ask ourselves if there’s a balance in the different parts of our life. Are we satisfied with what we have? This also depends on the expectations we have of our lives.
In my opinion, there is no straight answer to the question in the title. Everyone will have to decide what he / she aspires materially, and what the underlying motivation is. It all starts with awareness. And with the realisation that there will always be something left to be desired. This doesn’t have to be a problem, as long as we don’t act on it all the time.

Dutch version:

Wanneer is het goed genoeg?

We groeien op in een maatschappij waarin we leren om het beste uit onszelf te halen. We gaan naar school, proberen de hoogste diploma’s te halen die we kunnen bereiken en gaan op zoek naar een baan. Met een beetje geluk vinden we die en ontvangen we een inkomen, maar al gauw ontdekken we dat er ook in het werkende leven meer te bereiken valt. Dus volgen we opleidingen, cursussen en workshops, doen een stapje hoger op de carrièreladder, gaan meer verdienen, kopen mooiere spullen, gaan op duurdere vakanties. Het geeft een goed gevoel dat we een lekker leven voor onszelf kunnen neerzetten. We kijken om ons heen en zien in de media en bij onze vrienden wat er nog allemaal voor ons in het verschiet ligt.

Als je iedereen om je heen ziet streven naar meer welvaart dan moet je sterk in je schoenen staan om daar tegenwicht aan te bieden. Er worden aan de lopende band nieuwe zaken gelanceerd die het leven nog aangenamer kunnen maken. Het resultaat is al gauw een knagende onrust in de achtergrond: “wil ik dat ook niet? Is dat niet iets voor mij?”

Maar waar ligt de grens? Wanneer besluiten we dat wat we bereikt hebben op materieel vlak goed genoeg voor ons is?

Het is een heel subjectieve beleving, dat gevoel van ‘goed genoeg’. Voor de één is dat een huisje met een tuintje in een leuke straat, voor de ander een villa met sportwagen. Natuurlijk mag iedereen voor zichzelf beslissen wat hij/zij wil bereiken in zijn/haar bestaan, op welk vlak dan ook.
Zolang mensen mogelijkheden zien om verder te komen in het leven zullen ze daar hoogstwaarschijnlijk gebruik van maken. Er is niets mis met het streven naar een hogere levensstandaard, maar hoe leren we om uiteindelijk tevreden te zijn met wat we hebben? En wanneer is dat moment eigenlijk aangebroken?

Wellicht is het verstandig om perioden van materiële groei af te wisselen met perioden van rust/herbezinning. De woorden ‘streven naar’ lijken gekoppeld aan een toekomstgerichte blik; het inbouwen van rust biedt de mogelijkheid om weer terug te keren naar het hier en nu en te genieten van hetgeen er bereikt is. Zo kunnen we elke keer weer vanaf een nieuw plateau terugblikken en zien wat we van onze huidige status vinden. En ervaren of er nog genoeg balans is binnen de verschillende onderdelen van ons leven. Of we dan ook tevreden gaat zijn met wat wij hebben? Dat hangt onder meer samen met de verwachtingen die we hebben van ons bestaan.

Er is denk ik geen pasklaar antwoord op de vraag in de titel. Iedereen zal voor zichzelf moeten uitmaken waar hij/zij naar streeft in materieel opzicht, en wat de achterliggende motivatie is. Ook hier staat bewustwording aan de basis. Als we ons maar realiseren dat er altijd wel wat te wensen overblijft. En dat is helemaal niet erg, zolang we er niet altijd op ingaan.

Franklin Heilbron, blogger and spiritual life coach, lives and coaches in Amsterdam (The Netherlands). He loves life, loves people, hugely enjoys intelligent conversations, and can be deeply moved by beautiful sounds and images.