Doing your best: a contemplation

Sometimes, a simple sentence can give rise to all kinds of thoughts. For example: “To be successful, I must do the best I can.” All sorts of questions and assumptions ensue. Can we measure “doing the best you can” and “success” in absolute or relative terms? What is the definition of “doing your best”? We instinctively understand what is meant by this phrase, but we can actually put it into words? And what are we doing our best for, which results do we have in mind? Is it about handling a task that we have taken upon ourselves in the best way possible? If so, when do we decide it’s good enough? When we have a good feeling about is? Or when we are (almost) exhausted trying? Maybe in the end it’s not so much about the task itself, but more about what the result says about us? Or do we merely use the idea of “doing your best” as a means to push ourselves to perform on a higher level than we usually do?

Besides, do we really need to do our best to be successful? Could ‘ok’ also be good enough? If not, why not? When something is easy for us to do because of our innate talents, are we doing our best at that moment? When do we feel we’ve done our best? And is this measured by our own standards or by someone else’s? How much energy do we put into the accompanying actions: are we mainly relaxed or is “doing your best” directly linked to (some) stress? Do we hear the thoughts in our head that voice the criticism from the outside world, or we are not really fazed by these thoughts?

And for whom are we doing our best? Is it for ourselves or mostly for someone else? Which values do we usually apply: those of the outside world/society or our own? Are we aware of the difference between these two? If we don’t do our best on a regular basis, to what extent do we feel an (irrational) fear that we sooner or later might drift to the other side: that of laziness?

Besides, what does “to be successful” mean? How is this measured? Is this being successful in society, or personal success? Do we make a distinction between these two? To what extent do we feel we are successful in our lives? And if so, why is that? What does this tell us  about our priorities in life? Can we acknowledge that success is primarily a relative and personal concept? And that, in reality, our idea of success sometimes has downsides that we tend to ignore?

In the quest for answers to the above questions, we are confronted with different types of balances, in all kinds of areas. The balance between our internal and the external world. Between perception and reality. Between our endeavor and the opportunities that are available. Between expectations and the end result. To better determine a certain balance, it is necessary to first become aware of the thought processes we use. It can be very refreshing to analyse our ingrained thoughts and actions from time to time and evaluate whether they still fit our present life.

We can often make live simpler, easier and more enjoyable. We already have a lot of knowledge in this field at our disposal. The challenge is to have our actions constructively AND regularly reflect this knowledge, and to stay open to new insights about ourselves.

Je best doen: een overpeinzing

Soms kan een simpel zinnetje aanleiding zijn tot allerlei overpeinzingen. Bijvoorbeeld: “Om succesvol te zijn moet ik mijn best doen”. Hier komen allerlei vragen uit voort. En -niet te vergeten- aannames. Kunnen we “je best doen” en “succesvol zijn” meten in absolute of relatieve zin? Wat is de definitie van “je best doen”? We snappen gevoelsmatig wat er bedoeld wordt, maar kunnen we het ook in woorden vatten? En waar doen we dan ons best voor, welk resultaat hebben we daarbij in gedachten? Gaat dit over het zo goed mogelijk afhandelen van een taak die we op ons hebben genomen? Zo ja, wanneer vinden we het dan goed genoeg? Als we er een goed gevoel bij hebben? Of als we er (bijna) bij neervallen? Misschien gaat het uiteindelijk niet zozeer om de taak zelf maar meer om wat het resultaat over ons zegt? Of gebruiken we “je best doen” vooral als een interne aanjager om ons op een hoger niveau te laten presteren dan we doorgaans van onszelf gewend zijn?

Trouwens: is het echt nodig om ons best te doen om succesvol te kunnen zijn? Zou ‘gewoon’ ook goed genoeg kunnen zijn? Waarom wel/niet? Als iets ons gemakkelijk afgaat vanwege onze aangeboren talenten, doen we dan wel ons best op dat moment? Wanneer vinden wij sowieso dat we ons best hebben gedaan? En is dit dan gemeten naar onze eigen maatstaven, of die van een ander? Hoeveel energie steken we in de bijbehorende handelingen: zijn we vooral ontspannen bezig of is “je best doen” onwillekeurig gekoppeld aan (enige) stress? Horen we in gedachten al de kritiek van de buitenwereld of zijn we hierin redelijk onafhankelijk?

En voor wie doen we ons best? Vooral voor onszelf of vooral voor een ander? Welke normen en waarden hanteren we doorgaans hierbij: die van de buitenwereld/maatschappij of onze eigen? Zijn we ons bewust van dit verschil? Als we niet regelmatig ons best zouden doen, in hoeverre speelt hierbij de (irreële) angst een rol dat we vroeg of laat afglijden naar de andere kant: luiheid en/of gemakzucht?

Daarnaast: wat betekent ‘succesvol’ zijn? Waar wordt dit aan afgemeten? Is dit maatschappelijk succes of persoonlijk succes? Maken we hierin verschil? In hoeverre vinden wijzelf dat we succesvol zijn in ons leven? En waarom vinden we dat? Wat zegt dit over onze prioriteiten in het leven? Kunnen we inzien dat succes vooral een relatief en persoonlijk begrip is? En dat ons idee van succes in de werkelijkheid soms keerzijden heeft waar we (te) weinig bij stil staan?

In de zoektocht naar de antwoorden op bovenstaande vragen worden we geconfronteerd met verschillende soorten balans, op allerlei vlakken. De balans tussen onze interne en de externe wereld. Tussen perceptie en realiteit. Tussen ons streven en de beschikbare mogelijkheden. Tussen verwachting en eindresultaat. Om een balans beter te kunnen bepalen, is het noodzakelijk om eerst bewust te worden van de gedachteprocessen die we hierbij gebruiken. Het kan heel verfrissend werken om ingesleten handelingen en gedachten regelmatig onder de loep te nemen en te evalueren of deze nog bij ons passen.

In tegenstelling tot de belastingdienst kunnen we ons leven vaak simpeler, leuker én gemakkelijker maken. We hebben al heel veel kennis op dit vlak tot onze beschikking. De uitdaging ligt in het constructief en regelmatig toepassen van deze kennis in de praktijk en open te staan voor nieuwe inzichten omtrent onszelf.

Franklin Heilbron, blogger, and spiritual life coach, lives and coaches in Amsterdam (The Netherlands). He loves life, loves people, hugely enjoys intelligent conversations, and can be deeply moved by beautiful sounds and ima

More from the Blog