Appreciation, recognition and respect

There is a deep, human need we are all familiar with: the desire to belong. We all like to receive attention, appreciation and understanding from others on a regular basis. The same applies to recognition and respect. These are -partly- unconscious processes. We like to be taken seriously and be truly seen and heard by those persons that are important to us.

Most of these needs start out in early childhood. Swiss philosopher Alain de Botton wrote: “The attentions of others matter to us because we are afflicted by a congenital uncertainty as to our own value, as a result of which affliction we tend to allow others’ appraisals to play a determining role in how we see ourselves. Our sense of identity is held captive by the judgments of those we live among.” Our close relatives (such as parents, siblings, grandparents, etc.) often play a major role in this. As we grow older, teachers and friends are added to this group.

We have a strong desire as a child to be sincerely recognized for what we do, and more importantly, for who we are. Parents often tend to acknowledge the former instead of the latter, simply because it’s more visible. Yet ‘who we are’ touches the core of our personality in a much more profound way. When emphasis is placed too much on what we do, it can trigger young children into taking this as a reference for the years to come.

People who haven’t been acknowledged sufficiently for who they are, may (in their adult life) experience a negative tendency when it comes to feelings of security, their (self-) confidence, self-esteem and/or self-image. This can have a long-lasting effect if one’s unaware of its cause. Both personal and working relationships are at risk of being affected.
It is therefore worthwhile to evaluate our relationships with others, especially our relatives. Try questions like: “Do we (as adults) often need others to feel good about ourselves? Do we feel the need to be accepted in all areas by our parents? Are we trying to be perfect in our work and/or do we quite often long for appreciation? Are there any recurring problems in our relationships? Do we dare to be ourselves or would we rather succumb to the expectations of others? “.

It is difficult to understand as a child why we sometimes do not get what we need mentally or emotionally. Now we’re adults we can try to understand these problems and guide ourselves if necessary. Sometimes therapy might help us (e.g. when it comes to attachment disorders), sometimes coaching might give us new insights. At least we can learn that others don’t control our self-esteem and emotional growth. Above all, we can learn that we have the ability to love ourselves, apart from whether we’re accepted or rejected by others. And remind ourselves this is true from day to day. Just be who we really are.

Dutch version:

Waardering, (h)erkenning en respect

Het zijn diepgaande menselijke behoeftes die we allemaal wel kennen: het verlangen om ergens bij te horen. We willen graag regelmatig aandacht, waardering en begrip ontvangen. Hetzelfde geldt voor het streven naar (h)erkenning en respect. Het gaat hier meestal om -deels- onbewuste processen. Over het algemeen willen we er graag toe doen, serieus genomen worden en gezien/gehoord door personen die belangrijk voor ons zijn.

De basis voor deze behoeftes wordt in de kindertijd gelegd. De Zwitserse filosoof Alain de Botton schreef: “We lijden aan een aangeboren onzekerheid over onze kwaliteiten, met het gevolg dat wat anderen van ons vinden, bepalend wordt voor de manier waarop we onszelf zien”. Onze naaste familieleden, zoals ouders, broers en zussen, grootouders, etc., spelen in onze vroege jeugd hierin vaak een grote rol. Als we wat ouder worden komen daar o.a. leraren en vrienden bij.
Er is een verlangen in ons naar oprechte erkenning voor wat we doen, maar vooral ook voor wie we zijn. Ouders hebben bij hun kinderen nogal eens de neiging om vooral op het eerste in te gaan, simpelweg omdat dit zichtbaarder is. Terwijl ‘wie we zijn’ veel meer de kern van onze persoonlijkheid raakt. Jonge kinderen lopen in zulke situaties het risico dat zij de nadruk op ‘wat we doen’ als referentie gaan hanteren.

Mensen bij wie bovengenoemde behoeftes in hun jeugd niet of onvoldoende zijn vervuld, kunnen in hun volwassen leven een negatieve impact ervaren in o.a. gevoelens van veiligheid, hun (zelf)vertrouwen, eigenwaarde en/of zelfbeeld. Dit effect kan lange tijd zijn invloed laten gelden als men zich niet bewust van is van de oorzaak. Zowel persoonlijke als werkrelaties lopen kans hierdoor beïnvloed te worden.
Het loont daarom de moeite om de relatie met naasten op dit vlak te evalueren. Hierbij spelen vaak vragen als: “Hebben we als volwassene nog vaak anderen nodig om een goed gevoel over onszelf te krijgen? Willen we beslist op alle vlakken geaccepteerd worden door onze ouders? Zijn we in ons werk overdreven perfectionistisch en/of hebben we vaak en veel behoefte aan waardering? Zijn er telkens terugkerende problemen in onze (liefdes-)relaties? Durven we onszelf te zijn of voldoen we liever aan de verwachtingen van anderen?”.

Als kind is het lastig om te begrijpen waarom we soms niet datgene krijgen waar we in geestelijke/emotionele zin behoefte aan hebben. Als volwassene kunnen we proberen hierin inzicht te krijgen en onszelf zonodig te begeleiden. Soms kan therapie uitkomst brengen (bijvoorbeeld bij hechtingsproblemen), soms geeft coaching helderheid. We kunnen leren dat anderen niet bepalend hoeven te zijn voor onze eigenwaarde en emotionele groei. Maar vooral kunnen we leren dat we, los van de acceptatie of afwijzing door anderen, de mogelijkheid hebben om van onszelf te houden. En vanuit dat besef te leven. Gewoon zoals we daadwerkelijk zijn.

Franklin Heilbron, blogger and spiritual life coach, lives and coaches in Amsterdam (The Netherlands). He loves life, loves people, hugely enjoys intelligent conversations, and can be deeply moved by beautiful sounds and images.

More from the Blog