The life cycle of a friendship

friendship

True friends. They make us feel accepted and understood, we enjoy their sympathy and their understanding. With our closest friends, we can truly be ourselves. We have friends to share our experiences with, friends from whom we get attention, friends who confirm and appreciate us, make us feel safe, etc. A real friend will make a serious effort to put time and energy in maintaining the friendship. Friends take care of each other. They can also act as a mirror in which we are confronted with ourselves. This calls for openness from both sides, as well as mutual respect. Our personal, subjective definition of friendship ultimately depends on our personality, our background, and life experiences.

Friendships start at a very young age with a simple, main purpose: to have someone to play with. Once puberty is reached, acceptance by peers starts to play a major role. After the adolescent phase, it is most likely that relationships with our childhood friends will gradually change. The situations we’ve shared with them on a day to day basis (like school, entertainment, sports, etc.) change or disappear. Our lives might run at a different pace, with different schedules, different studies and work situations. At this point, love interests start to play a bigger role in our lives.
These changes can make quite an impact on our lives, and therefore on our friendships. Perhaps shared interests fade, or maybe we gradually feel the need to deepen our lives and some friends turn out to be more superficial. Or we obtain new insights along the way that put some of our old friendships in a different, less appealing light. Although some friendships do grow along with us, it is inevitable that every now and then friends (slowly) grow apart.

Ending a friendship is like grieving: letting go of something that was once important to us. Most of us are not used to voluntarily and consciously end a friendship, even when it’s clear we don’t have a lot in common anymore. We’d rather let the relationship slowly fade by not putting any time or energy into it. We find this less difficult and confrontational. A clear-cut conflict often makes it easier to end a friendship, but this doesn’t make the process less painful.

It is quite odd that, as we grow up, we get so little objective information on an important subject like friendship. Most of the time we have to make do with examples from our immediate surroundings. And those don’t always apply to our own personal experiences and situations. Furthermore, the focus is usually on how to make friends and less on the other aspects and phases of friendships.

There is so much to learn from (the progress of) our friendships. Just think about it: how do we make new friends, how do we deal with our friendships, how do we end a friendship? What is our personal definition of a friend? Do we have underlying motives in a friendship, or does it just “click”? Do all our friends share similar properties, and if so, what does this say about us? Do we always play certain roles within a friendship? And so on.

Our friendships can provide deeper insights about ourselves. That is if we’re open to it. One might consider this a tribute to a (former) friend.

Dutch version:

De levenscyclus van een vriendschap

Échte vrienden. We voelen ons door hen geaccepteerd en begrepen, ervaren sympathie en begrip. Bij goede vrienden kunnen we helemaal onszelf zijn. We hebben vrienden om onze belevenissen mee te delen, aandacht van te ervaren, bevestigd en gewaardeerd te worden, ons veilig bij te voelen, etc. Een vriend doet moeite voor een vriendschap en steekt er tijd en energie in om deze te onderhouden. Vrienden hebben iets voor elkaar over. Daarnaast kan hij/zij een spiegel zijn waarin we soms geconfronteerd worden met onszelf. Dit vraagt om openheid van beide kanten, maar zeker ook om respect. Onze persoonlijke, subjectieve definitie van een vriendschap hangt uiteindelijk vooral af van onze persoonlijkheid, onze achtergrond en levenservaringen.

Vriendschappen worden al op heel jonge leeftijd gesloten, met als belangrijkste doel: iemand om mee te spelen. Komen we in de puberteit, dan speelt vooral de acceptatie van leeftijdsgenoten een grote rol. Na de adolescentie is de kans groot dat de relatie met onze jeugdvrienden gaandeweg wijzigt. De situaties die we voorheen regelmatig met hen deelden (zoals school, uitgaan, sporten), wijzigen of verdwijnen voorgoed. We krijgen te maken een ander levensritme, een andere dagindeling, met studie- en werksituaties, enz. Vaak gaan liefdesrelaties een grotere rol spelen.
Deze veranderingen maken een impact op ons leven, en daarmee ook op onze vriendschappen. Wellicht krijgen we gaandeweg meer behoefte aan verdieping, of veranderen onze interesses. Of we krijgen nieuwe inzichten die bepaalde vriendschappen in een ander, minder aantrekkelijk daglicht zetten. Oude vriendschappen kunnen met ons meegroeien, maar soms ook niet. Het is daarom zo nu en dan onvermijdelijk dat vrienden (langzaam) uit elkaar groeien.

Afscheid nemen van een hechte vriendschap is een rouwproces: het loslaten van iets wat belangrijk voor ons was. We zijn het meestal niet gewend om vrijwillig en bewust een einde aan een vriendschap te maken, zelfs als het duidelijk is dat we elkaar weinig meer te vertellen hebben. Liever laten we de relatie langzaam doven door er geen tijd en energie meer in te steken. Dat vinden we minder moeizaam en confronterend. Een duidelijk en onoverkomelijk meningsverschil maakt het vaak makkelijker om een vriendschap te eindigen, maar het proces hoeft uiteindelijk niet minder pijnlijk te zijn.

Het is best vreemd dat we over een belangrijk onderwerp als vriendschap zo weinig objectieve informatie krijgen als we opgroeien. We moeten het meestal doen met voorbeelden uit onze directe omgeving. En die zijn niet altijd even neutraal en/of van toepassing op onze eigen ervaringen en situaties. Daarnaast ligt de nadruk meestal op hoe je vrienden maakt, en minder op de andere fasen.

Er valt veel te leren van – het verloop van – onze vriendschappen. Denk er maar eens over na: hoe maken we nieuwe vrienden, hoe gaan we om met onze vriendschappen, hoe beëindigen we een vriendschapsrelatie? Wat is onze persoonlijke definitie van een vriend? Hebben we achterliggende motieven binnen een vriendschap, of ‘klikt’ het gewoon? Heeft onze vriendenkring overeenkomstige eigenschappen, zo ja welke, en wat zegt dit? Spelen we altijd een bepaalde rol binnen een vriendschap? Enzovoort.

Onze vriendschappen kunnen dus diepere inzichten geven over onszelf. Als we hier tenminste voor openstaan. Zie het als een eerbetoon aan een (voormalige) vriend.

Franklin Heilbron, blogger and spiritual life coach, lives and coaches in Amsterdam (The Netherlands). He loves life, loves people, hugely enjoys intelligent conversations, and can be deeply moved by beautiful sounds and images.